Visum

Visum

Eindelijk hem ik ‘m. Mijn visum voor de Verenigde Staten. Het heeft wat voeten in de aarde gehad, maar vandaag heb ik het kleinnood van het postkantoor gehaald. (Ik was niet thuis toen de postbode voor mijn deur stond).

Vorige week stond ik nog in alle vroegte voor de hekken van het Amerikaanse consulaat in Amsterdam. Het kost €15 om überhaupt een afspraak te maken. Voor dat geld verwacht je een klein beetje service. Maar nee. De dag van tevoren belde een medewerker mij om de afspraak te verzetten naar 8.30 uur in plaats van ergens in de middag. Nogal een ingrijpende wijziging als je vanuit Groningen moet komen.

Het consulaat zelf is bijna een gevangenis. Hoge stalen hekken omringen het statige pand. Bij binnenkomst bonjourde de beveiliging mij twee keer door een metaaldetector en fouilleerde mij uitgebreid. Na een poosje in de wachtkamer mocht ik naar loket 4 om mijn visum aan te vragen. Een klein kruisverhoor later vertelde de vriendelijke mevrouw mij dat alles in orde was. Alleen mijn vingerafdruk moest ze nog nemen. Over een paar dagen zou mijn visum per aangetekende post arriveren

Het stelt eigenlijk niet zoveel voor, dat visum. Een gepimpte sticker die in mijn paspoort is geplakt. Mijn serieuze hoofd en kale gegevens zijn er met zwarte inkt opgedrukt. Bovenaan staan de belangrijke woorden “Visa” en “United States of America”. Deze sticker zorgt ervoor dat ik de komende maanden in het land van de onbegrensde mogelijkheden mag verblijven.

Op 4 september vertrek ik namelijk voor een half jaar naar de VS. Een grootse onderneming voor iemand die getogen is in Emmer-Compascuum en de middelbare school doorliep in Ter Apel. Om te gaan studeren in Groningen was al een grote stap, maar dit is van een andere orde. Een half jaar zonder vrienden en familie, aangewezen op mezelf.

Ik studeer nu twee jaar American Studies aan de Rijksuniversiteit Groningen. Bij mijn studie leer ik alles over de VS: de geschiedenis, wetgeving, cultuur en de Engelse taal. Het is niet meer dan logisch dat bij zo’n studie een verblijf in de VS hoort. Furman University in Greenville, South Carolina is de bestemming, de universiteit waaraan ik een half jaar zal studeren.

Bij de voorlichting is mij verteld dat Greenville de enige stad ter wereld is waar de studenten rechtser zijn dan de bewoners. Dat betekent veel rijkeluiskindjes die pro-Bush zijn. Ik ben benieuwd in hoeverre dit klopt.

De komende maanden zal ik tweewekelijks verslag doen van mijn belevenissen. Hoeveel is er waar van wat er over de VS wordt beweerd? Ik ga op onderzoek uit!

Deze column is onderdeel van een tweewekelijkse serie te lezen op www.emmen.nu en in de papieren variant daarvan.

Foto: jcolman, Flickr.