Slappe hap

Wat was ik blij toen ik het overlevingspakket van mijn vriendin uitpakte. Niet zozeer vanwege de zoute drop of droge worst, hoewel ik dat hier natuurlijk niet kan kopen. Nee, het gelukkigst was ik met de extra grote reep van Verkade. Eindelijk een stuk fatsoenlijk chocolade.

De chocolade hier is niet om over naar huis te schrijven (maar ik doe het toch). Het is een smakeloos, bruin goedje met meer conserveringsmiddelen dan cacao. Althans zo smaakt het. Het maakt niet uit welk merk je probeert, van Hershey’s tot Snickers, je tong maak je er niet blij mee.

Maar hier houdt het niet op. Ook andere levensmiddelen zijn niet zo smaakvol en krachtig als in Europa. Er zijn bijvoorbeeld vele soorten kaas te krijgen. Cheddar is zonder twijfel het populairst en wordt bijna overal bij gegeten: van pasta’s tot salades. Maar de Amerikaanse Cheddar is niet de pittige Cheddar uit Engeland. Bovendien smaakt het bijna identiek aan de andere soorten kaas die te krijgen zijn. En dan te bedenken dat de VS de grootste kaasproducent ter wereld is. (Het meeste daarvan wordt trouwens niet geëxporteerd—ik weet wel waarom).

Ook hier blijft het niet bij. Wat drink je na het avondeten als het achtuurjournaal begint? Juist. Een goede kop koffie. Dat ik het journaal moet missen is even niet anders, maar zelfs een fatsoenlijk bakkie zit er niet in. De koffie is net thee. Het is zo waterig dat je bijna de bodem van het kopje ziet. Hoewel kopje? Koffie wordt standaard geserveerd in een papieren beker. Drie dollar in een stuk papier. Het moet toch niet gekker worden.

Laatst bestelde ik koffie op een diner voor uitwisselingsstudenten. De lieve mevrouw die het inschonk vertelde mij dat het cafeïnevrije koffie was. Toen ik vroeg waarom zei ze op pedante toon: “Maar je wil toch niet de hele nacht opblijven?” Ik wilde zeggen dat dat helemaal niet kon van die slappe Amerikaanse pleur, maar ik hield het voor me. De koffie is misschien niet fatsoenlijk, maar ik wel.

Amerikaans bier lijdt aan hetzelfde syndroom als de koffie: te waterig. Soms zou je zweren dat je festivalbier aan het drinken bent. Helemaal als de barman het ook nog in plastic bekers tapt. Ik heb me laten vertellen dat het best verkochte bier van dit moment Budweiser Light is. Een week geleden kwam ik tot een grote ontdekking. Het “light” achter de naam slaat niet op het alcoholpercentage, maar op het aantal calorieën. Dieetbier dus. Sonja Bakker: maak hiervan een dieet en je maakt een hoop mensen gelukkig.

Het lijkt er dus op alsof Amerikanen een zeer zwak smaakpalet hebben. Dat ik daar het slachtoffer van word, is tragisch. Dus ik zou zeggen: Kom maar door met die pakketten! Het is bijna Sinterklaas en ik lust wel een paar pepernoten. Klik op “contact” boven in het menu voor mijn adres.

Deze column is onderdeel van een tweewekelijkse serie te lezen in Emmen.nu

Foto: Wombatunderground1, Flickr.