Keurmerk voor Twitterjournalisten? Nee!

Keurmerk voor Twitterjournalisten? Nee!

Twitterlogo. Foto: Marcos Xotoko

Tijdens de rellen in Londen werden er weer volop geruchten de wereld ingeslingerd op Twitter. Wat is waar? Wie is betrouwbaar? Martin Bryant op The Next Web stelt voor om een accreditatie voor Twitterjournalisten in te voeren. Erkende journalisten die de geruchtenstroom kunnen filteren komen dan bijvoorbeeld hoger in zoekresultaten. Maar dat is geen goed idee.

Zoals Arjan Dasselaar in een reactie op De Nieuwe Reporter aangeeft, is het onduidelijk op welke gronden je de accreditatie toewijst. Wie zichzelf journalist mag noemen is in de beroepsgroep sowieso al een discussie. Hoe je dan moet beslissen wie zichzelf Twitterjournalist mag noemen is mij een raadsel.

Vertrouwen moet je verdienen
Maar er is meer aan te merken op een keurmerk. Het gaat in tegen de aard van een sociaal medium als Twitter. Ik denk dat mensen prima zelf in kunnen schatten wie betrouwbare ‘informatie’ levert en wie niet. Kwestie van een tijdje iemand volgen en kijken wat diegene doet. Geloofwaardigheid moet je verdienen, dat komt niet met een keurmerk, zoals Alexander Pleijter terecht opmerkt.

Bryant pleit er daarnaast voor dat de tweets van Twitterjournalisten bovenaan in de zoekresulaten komen. Waarom? Dit voorstel gaat uit van het idee dat Twitter een vorm van publiceren is terwijl je Twitter ook als een vorm van spraak kunt zien. Een tweet is geen ‘brokje waarheid’. Het is even zo vaak een gerucht.

Zoekalgoritme verbeteren
Meer dan de helft van de tweets van Andy Carvin zijn vragen. “Kun je dit bevestigen?” of “Heeft iemand anders dit ook gehoord?” Moeten zulke tweets bovenaan komen? Wordt Twitter daar beter van? Ik betwijfel het.

Dat ‘betrouwbare’ tweets niet automatisch bovenaan de zoekresultaten komen is mijns inziens iets dat – mocht je dat willen – beter opgelost kan worden met een beter zoekalgoritme op Twitter.

Publieke financiering
Bryant werpt tevens de vraag op wie Twitterjournalisten gaat betalen. Omdat nieuwsorganisaties niks verdienen met Twitter zouden ze publiek gefinancierd moeten worden. Dat er direct geen geld wordt verdiend met Twitterjournalistiek klopt.

Maar het werk van Andy Carvin bij NPR is op veel andere terreinen binnen de organisatie nuttig. Zijn werk wordt gebruikt in verslaggeving over de Arabische lente van NPR. Maar ook bijvoorbeeld door correspondenten ter plekke. Via internet heeft hij zo veel contacten dat hij als fixer optreedt vanuit de VS voor bijvoorbeeld een verslaggever in Caïro. Dat gaat sneller en beter dan de verslaggever ter plekke zou kunnen.

Waardevol voor hele organisatie
Een Twitterjournalist kan dus waardevol zijn voor de hele journalistieke organisatie. Het product dat NPR levert, wordt beter door Carvins werk. En daar komen (hopelijk) weer lezers op af zodat het indirect toch geld oplevert.

Als nieuwsorganisaties inzien dat het ‘curaten’ van sociale mediastromen de gehele journalistieke output kan verbeteren, is subsidie niet nodig.

Voor een uitgebreid interview met Andy Carvin van NPR over zijn werk op Twitter, luister naar deze twee podcasts van Tummelvision.

Foto: Marcos Xotoko, Flickr.