Eindejaarslijstje 2017

Eindejaarslijstje 2017

869 verschillende artiesten, 2.723 verschillende nummers en een totale luistertijd van ruim 22 volledige dagen. Ook dit jaar heb ik weer een hoop muziek geluisterd. Deze tien albums hebben de meeste indruk gemaakt.

1. Noga Erez – Off The Radar

Scherpe, haast futuristische elektropop van deze Israëlische zangeres, songwriter en producer, met een vleugje r&b en trap. Dit album is ruwe mix van Lana Del Rey en MIA. En niet zonder inhoud, met politiek geladen nummers over een corrupte, manipulatieve overheid, hoe je overleeft als vrouw in een mannenwereld en de angst om vergeten te worden na de dood. De donkere wereld van Noga Erez is aangekleed met een avontuurlijk sonisch landschap.

2. Ghostpoet – Dark Days + Canapés

Ook al geen vrolijke plaat. Donker beschrijft het vierde album en tegelijkertijd de stem van Ghostpoet het best. Vocale kwaliteiten hoef je van Obaro Ejimiwe niet te verwachten. Dit is een dichter die praatzingt. Een soort Britse Spinvis, maar dan een octaaf lager. Ondertussen deelt hij zijn sombere blik op de maatschappij en ruimt hij wat plek in voor zijn eigen onzekerheden.

Ghostpoet lijkt de elektronische sound van Some Say I So I Say Light definitief achter zich te hebben gelaten. Hij kiest opnieuw voor begeleiding met een band. En dat pakt goed uit.

(En oh ja, dit is bij uitstek de gelegenheid om nog eens te linken naar mijn selfie met the man himself.)

3. Why? – Moh Lhean

Mijn favoriete band was een tijdje mijn favoriete band niet meer. Sinds Eskimo Snow in 2009 bracht de formatie rond frontman Yoni Wolf een matige LP en twee EP’s uit.

Maar met Moh Lhean heeft de groep de magie van weleer weer hervonden. De cynische Wolf lijkt in zijn nasale zangraps zowaar een liefdevol en optimistisch hart te hebben – wellicht ingegeven door de ‘health scare’ waar hij het in interviews steeds over heeft. De muzikale begeleiding is even melodisch, compact en vervreemdend als altijd.

Ik heb ze dit jaar live gezien in Paradiso en ik was vanaf de eerste minuut overtuigd. Why? is terug.

4. Kendrick Lamar – DAMN.

De beste rapper ter wereld, al zeker vijf jaar. Een fantastische verhalenverteller die moeiteloos switcht van flow en stijl. De funk en jazz van To Pimp A Butterfly zijn op DAMN. nagenoeg verdwenen, dit album klinkt een stuk kaler.

Kendrick lijkt klaar met de sociaal-kritische benadering: “Last LP I tried to lift the black artists, but it’s a difference between black artists and wack artists.” In plaats daarvan reflecteert Kendrick op zijn huidige leven. Hoe valt zijn succes en woelige jeugd in Compton te rijmen met Gods woord in de Bijbel?

5. Ares – Prins

Hoort Ares in dit lijstje thuis? Geen idee. Ik heb zijn album in elk geval kapotgeluisterd. De mellow zangrap van de 21-jarige Rens Ottema is aanstekelijk, maar niet per se toegankelijk. Hij vertelt over zijn leven en dat draait vooral meisjes, drugs en gek doen. Tussendoor dropt-ie bars op strakke producties. De driekwartier vliegen voorbij als ik dit cohese album luister. Productie on point.

Thomas Heerma van Voss van De Correspondent ging dit jaar langs bij Ares in Oosterhout en dat leverde een heerlijk verslag op.

(Overigens is er natuurlijk maar één rapprins en die komt toevallig uit dezelfde Brabantse stad: de Exter-O-Naldus. Je weet wel wie. Hopelijk dropt hij in 2018 iets toffers dan deze gare video.)

6. Ibeyi – Ash

Twee jaar geleden waren ze daar ineens met hun verrassend sterke debuutalbum, de tweelingzusjes Lisa-Kaindé Diaz en Naomi Diaz met Frans-Cubaanse roots. Heb ik dat geluisterd? Nee, natuurlijk niet. Ik ontdekte ze pas dit jaar en ik was gelijk verkocht. De catchy melodietjes, de elektronische basis en de soms schurende samenzang zijn spannend om naar te luisteren.

Sommige nummers zoals I Carried This For Years en No Man Is Big Enough For My Arms hadden meer uitgewerkt mogen worden. Maar dat maakt Ibeyi meer dan goed met een knaller als Away Away.

7. Spinvis – Trein Vuur Dageraad

Trein. Vuur. Dageraad. Drie woorden die niks met elkaar te maken hebben. Maar als je ze achter elkaar zet, ontstaat er vanzelf een verhaal. Toen Erik de Jong dat vertelde op het podium van De Meervaart, waar ik hem dit jaar zag, wist ik meteen weer waarom ik zo van zijn muziek houd. Zijn teksten zijn zo beeldend. Hij kan met weinig woorden een herkenbare situatie schetsen of een indringend verhaal vertellen.

Echt goed zingen kan-ie nog steeds niet. Love it or hate it. Maar ik dagdroom graag weg bij dit dichterlijke album. Live nog indrukwekkender.

8. King Krule – The OOZ

Als ik kon reïncarneren als een licht getroebleerde 23-jarige troubadour met ritmegevoel genaamd Archy Marshall, dan zou ik er meteen voor tekenen. De baritonstem van King Krule (de eindbaas uit Donkey Kong) beklijft, maar nergens plaatst hij zichzelf op de voorgrond. De 19 liedjes zijn gelaagd, sfeervol en prikkelend. Er gebeurt zoveel dat ik bij elke luisterbeurt nog steeds nieuwe dingen ontdek. Dompel je onder.

9. Tyler, The Creator – Flower Boy

De beste plaat van rapper Tyler, The Creator tot nu toe. Hij weet zijn tomeloze energie te bundelen in 46 minuten. Irritant, onderhoudend en ontwapenend als altijd, maar nu kan hij wel een heel album lang de aandacht van de luisteraar vasthouden.

10. Björk – Utopia

De beste Björk is een boze Björk. Daarom was Vulnicura in 2015 zo’n prettige verrassing. Maar twee jaar na de breakup met Matthew Barney heeft de IJslandse zangeres weer liefde voor de wereld en de mensheid. En dat resulteert in een hoopvol album, met harp en fluit. Het roept bij mij veel Vespertine-gevoelens op: solide, niet grensverleggend, maar wel heel erg Björk. Ze neemt je meer dan een uur lang mee in een volledig nieuwe wereld.

Eervolle vermeldingen:

Arca – Arca
BROCKHAMPTON – Saturation I & II & III
Feist – Pleasure
Four Tet – New Energy
Hercules and Love Affair – Omnion
Marteria – Roswell
Milo – Who Told You To Think
Open Mike Eagle – Brick Body Kids Still Daydream
Perfume Genius – No Shape
Photay – Onism
Princess Nokia – 1992 Deluxe
Stormzy – Gang Signs & Prayer
Trettmann – #DIY
Vince Staples – Big Fish Theory
Wiki – No Mountains in Manhattan