Eindejaarslijstje 2015

Eindejaarslijstje 2015

Twee festivals in de zomer, 35 duizend minuten geluisterd op Spotify en zowaar een cd gekocht. Dit is ervan bijgebleven: mijn tien beste albums van het jaar. Plus een bonustip.

1. East India Youth – Culture of Volume

Misschien niet het beste album van het jaar, maar ik ga voor de plaat die mij het meest heeft verrast. Ik kon niet stoppen met luisteren naar de experimentele elektropop van William Doyle, de man achter East India Youth. Ik zag ‘m live op Positivus in Letland en ging los, ook al was het één uur ’s middags. Een krachtig album dat met falsetto-zang en bombastische instrumentaties je soms een ‘fout’ jarentachtiggevoel bezorgd. Maar op een goede manier.

2. Roosbeef – Kalf

De beste band van Nederland. Twee keer heb ik ze live zien spelen dit jaar, beide keren was ik enorm onder de indruk van hoe volwassenen de liedjes live klinken. Een heel andere ervaring dan de cd. Met dank ook aan de voortreffelijke, door de wol geverfde muzikanten (Tom Pintens, Tijd Delbeke en Tim van Oosten) die Roos Rebergen aan haar zijde heeft. “Laat ons bidden voor de mensen met een auto met open dak.” (P.S. Dit is de cd die ik heb aangeschaft.)

3. Björk – Vulnicura

Waar een breakup al niet goed voor is. Björk levert haar beste album in jaren af, na het uit de hand gelopen geëxperimenteer van Medúlla en Volta. Biophilia was een stap in de goede richting, met Vulnicura is Björk weer waar ze zijn moet: recht uit het hart, rauw en vol emotie. Leef 58 minuten lang mee met hoe de IJslandse zangeres haar verdriet verwerkt. Ex-partner Matthew Barney wordt niet gespaard.

4. Ghostpoet – Shedding Skin

Ghostpoet vindt zichzelf opnieuw uit. Weg is de elektrosound van Some Say I So I Say Light, deze keer wordt hij begeleid door een band. Zijn stem is even donker en stroperig, de muziek melodischer dan zijn eerdere werk. Dé reden dat ik een kaartje kocht voor Positivus in Letland. En hij stelde niet teleur: een selfie, daar doe je het toch voor tegenwoordig? 😉

5. Kendrick Lamar – To Pimp a Butterfly

Het kan natuurlijk niet dat de grootste en belangrijkste rapper van dit moment pas op plek vijf komt. Kendrick levert opnieuw een meesterwerk af. Maar zoals bij Good Kid, M.A.A.D City duurde het even voor de boodschap landde. Na de eerste luisterbeurt was ik verward, na de tweede keer teleurgesteld. Twee maanden later gooide ik het nog eens door de speakers van mijn koptelefoon en toen viel alles op z’n plek. Op Lowlands zag ik ‘m live met band en het was het duidelijk: Kendrick staat op eenzame hoogte.

6. Earl Sweatshirt – I Don’t Like Shit, I Don’t Go Outside

Donker, somber en met 30 minuten eigenlijk net te kort. Maar de haast verveelde raps van Earl blijven me trekken, mede door de lome, karaktervolle producties. Tekstueel geen wonderkind, maar hij overtuigt. Ooit moet er een fantastisch album uit Earl rollen.

7. Tourist LEMC – En route

Hiphop met kleinkunstinvloeden. Tourist slaat de brug naar het grote publiek met verhalen die uit het leven gegrepen zijn. Hij doet dat in het Antwerps. Versta je het niet? Waag nog eens een poging. Je wordt zeker beloond. Met recht een troubadour van ’t Stad.

8. Engel & Just – Liefdewerk Oud Papier

Stiekem misschien wel de beste rappers van Nederland, schreef ik twee jaar geleden. En daar blijf ik bij. Engel en Just doen hun ding: ze vertellen verhalen over persoonlijke groeimomenten, klagende Nederlanders en drinken in de kroeg. Geen moeilijke woordspelingen of ingewikkelde flows; het plezier klinkt door in elk nummer. Een volwassen, eerlijk album met strakke, old school producties. Op naar de volgende.

9. Little Simz – A Curious Tale of Trials + Persons

Een egodocument, maar wel eentje dat beklijft. Little Simz rapt snel en met een hoge dichtheid, maar ze weet te boeien. De gedrevenheid klinkt door in elk nummer van de 21-jarige Londense: iedere track klinkt alsof ze de boksring instapt. De producties zijn net afwisselend genoeg om de persoonlijke strijd die Little Simz uitvecht tot het einde vol te houden.

10. Marsimoto – Ring der Nebelungen

De leukste alien van Duitsland. Marsimoto is het blowende alter ego van de Duitse Jay Z, Materia. Ja, het gaat veel over wiet. Ja, de teksten slaan soms nergens op. Maar Marsimoto is grappig en de beats zijn uitmuntend. Green Berlin!

Bonus. Roots Manuva – Bleeds

Soms iets te ontoegankelijk, maar desondanks een uitstekend album. Alweer het negende van de inmiddels 43-jarige Roots Manuva. En hij wil een hoop. Het ene moment luister je naar de spookachtige dubstep van Crying, het volgende nummer is het Four Tet-achtige Facety 2:11. Daarna volgt een soulvolle track met melodieuze zang. Maar op de een of andere manier werkt het.

Eervolle vermeldingen

Archy Marshall – A New Place 2 Drown
A$AP Rocky – At.Long.Last.A$AP
Dazzled Sticks – Dazzled Sticks
Deichkind – Niveau Weshalb Warum
Donnie Trumpet & The Social Experiment – Surf
Dr. Dre – Compton
Extince – X (Come on, het is de Prins Extince!)
Grimes – Art Angels
Oneohthrix Point Never – Garden of Delete
Your Old Droog – Kinison
Wiki – Lil Me