Eindejaarslijstje 2014

Eindejaarslijstje 2014

Het moment waar je een heel muziekjaar naartoe luistert, is het samenstellen van een eindejaarslijstje. Terugblikken, inventariseren en oordelen in de dode uurtjes rond kerst. En vooral veel dubben over de volgorde. Deze tien zijn geworden.

Ik had natuurlijk kunnen kiezen voor Typhoon, die zeven jaar na zijn laatste album een toegankelijk meesterwerk aflevert. Of  voor Run the Jewels 2 van Killer Mike en El-P, die hun snaarstrakke knaller van vorig jaar weten te overtreffen.

Beide albums staan op vele lijstjes terecht op de eerste plek. Maar ik heb gekozen voor iets anders; voor de muziek die mij het meest heeft verrast.

1. Ratking – So It Goes

Rauw, luid en compromisloos. Drie jonge gasten documenteren hoe het is om als jongere op te groeien in wereldstad New York. De chaotische energie van de metropool is voelbaar in de ongepolijste producties van Sporting Life. De dynamische Wiki en de dromerige Hak vullen elkaar goed aan en zijn beide puike observators. De onflatteuze teksten over agenten geven het album een actueel tintje, in tijden dat de Amerikaanse politie hevig — ja, ik maak ‘m toch — onder vuur ligt.

2. Marteria – Zum Glück in die Zukunft II

De Jay Z van Duitsland komt met een waardige opvolger van deel 1. Oud-voetballer en fotomodel Marteria levert een album af met heldere, melodieuze producties. Straightforward flows die staan als een huis. Een persoonlijkheid knalt door je speakers met diverse onderwerpen. Van hoe jammer het is dat al zijn leeftijdsgenoten huisje-boompje-beestje doen, tot aan een ode aan zijn thuisstad Rostock en hoe wonderlijk de wereld is.

3. Typhoon – Lobi Da Basi

Zeven jaar wachten was het wachten waard. Tussen licht en lucht was een uitmuntend debuutalbum dat meer vanuit de traditionele hiphop kwam. Het kleurrijke Loba da basi is bijna wereldmuziek. De observaties en beschrijvingen van Typhoon zijn menselijker, opener, warmer. Live welhaast onverslaanbaar.

4. Glass Animals – ZABA

Betoverend, speels en donker. ZABA trekt je nummer voor nummer dieper in een droomwereld, maar de lome liedjes schuren genoeg om je wakker te houden.

5. Rico & A.R.T. – Irie

Doet Rico nu Snoop Dogg na door een reggae-album te droppen? Nee, Rico had hier naar eigen zeggen al plannen voor voordat Snoop van dier wisselde en besloot als leeuw door het leven te gaan. Het resultaat is een album vol pakkende nummers die over vrolijke instrumentatie verhalen over de duistere periode in Rico’s leven. Grotere vraag die rijst nu Rico en Typhoon buiten de hiphoplijntjes kleuren: wanneer komt Sticks met iets vernieuwends?

6. Run the Jewels – Run the Jewels 2

El-P en Killer Mike doen hun spraakmakende samenwerking van vorig jaar nog eens dunnetjes over. Run the Jewels draait om agressie, nietsontziende vernietigingsdrang en duizend originele manieren om ‘fuck you’ te zeggen. De technische vaardigheden van El-P en de powerraps van Killer Mike vullen elkaar goed aan en de gastbijdragen zijn van hoog niveau. Tel daarbij de gelaagde, zware beats van El-P op en je hebt wederom een klassieker.

7. Grouper – Ruins

39 minuten ontsnappen in de kalmte van de lo-fi pianoliedjes van Liz Harris. Vier nummers met breekbare zang, vier nummers zonder. Het album is onmogelijk intiem, alsof je haar betrapt tijdens het spelen in een door daglicht doordrenkte voorkamer van een huis aan zee in de winter. Ruins klinkt oprecht en oorspronkelijk. Case in point: de piepende magnetron die aan het einde van Labyrinth te horen is. Toen viel de stroom uit.

8. Beck – Morning Phase

Stel je voor dat je ’s ochtends de gordijnen openslaat en kijkt naar een staalblauwe lucht met een zomerzon die net opkomt. Met dat gevoel begint het twaalfde album van Beck, als hij “Woke up this morning” zingt. En dat gevoel beklijft, als de toegankelijke liedjes langzaam over je heen rollen.

9. Sleepy Sun – Maui Tears

Psychedelische woestijnrock met een gezonde dosis riffjes en een vleugje folk. De afwisseling op Maui Tears is nooit ver weg, zonder dat het album aan cohesie verliest.

10. Shabazz Palaces – Lese Majesty

Hiphop vanuit de ruimte. Lese Majesty is even gewaagd als voorganger Black Up, maar klinkt zweveriger. Alsof beide heren de baan om de aarde definitief hebben verlaten en hun vizier hebben gericht op het donkerste zwart in het heelal. Met maar liefst 18 nummers lijkt het op papier een forse kluif, maar veel nummers zijn tot twee minuten lang. Dat betekent echter niet dat het een verzameling skits is. Veel nummers lopen in elkaar over, waardoor het als een geheel klinkt.

Eervolle vermeldingen

Caribou – Our Love
Hercules & Love Affair – The Feast of the Broken Heart
Mo – No Mythologies to Follow
Perfume Genius – Too Bright
Sage Francis – Copper Gone
Samaris – Silkidrangar
Young Fathers – Dead