Horia Varlan/Flickr

Aggregatie: de hoogtepunten uit de recente discussie

Jerry Vermanen is wel klaar met het gezeik over geaggregeerd worden. Hij biedt drie oplossingen die verder gaan dan klagen: procederen, een API aanbieden of zelf aggregeren.

Voor de laatste optie hield Bart Brouwers laatst nog een pleidooi. Maar zoals Laurens Verhagen in de reacties terecht opmerkt, gaat de logica van linken en gelinkt worden alleen op in de digitale context.

Wat heeft – pak em beet – FD met een mooi eigen verhaal eraan dat – pak em beet – Nu.nl dit overneemt? Niet zo gek veel.

Het FD heeft misschien alleen iets aan de naamsvermelding en dus promotie. Maar dat zou je inderdaad kunnen kwalificeren als ‘niet zo gek veel’.

Verhagen kan zich wel vinden in de slotalinea van Brouwers. Daarin betoogt hij dat dat door aggregatie de kwaliteit van de journalistiek verbeterd kan worden.

Als het verstandig wordt ingezet, kan aggregatie namelijk het kluitjesvoetbal waar de journalistiek zich nogal eens schuldig aan maakt, een halt toeroepen. […] Wie die misplaatste trots (“een verhaal over dit onderwerp is pas echt goed als onze redactie erover heeft geschreven“) overboord kan gooien, kan zich richten op onderwerpen die nu nog niet of nauwelijks gecoverd worden. Neem respectvol over wat een ander al goed doet en concentreer je zelf op een nieuw, onbegaan pad. Een redactie die slim aggregeert, creëert voor zichzelf de ruimte om veel unieker te zijn dan nu beweerd wordt.

Maar die misplaatste trots zit veel redacties nog in de weg. En dat leidt tot de “journalistieke monocultuur” waar Maarten Reijnders laatst een goed stuk over schreef. Zijn advies:

Specialiseer je in een paar onderwerpen, zodat bezoekers weten dat ze bij jou moeten zijn voor al het nieuws over een bepaalde niche. Wees niet bang om ander nieuws links te laten liggen. Als je exclusieve content hebt die de moeite waard is, komen de bezoekers vanzelf en wijzen ze elkaar via Twitter en Facebook de weg naar je site.