De hoofdredacteur van NOS Nieuws, Marcel Gelauff, denkt geen wetenschapsredacteuren nodig te hebben op de redactie. En dat terwijl de NOS meerdere malen in de fout is gegaan bij het interpreteren van onderzoeken. Recente uitspraken maken bovendien duidelijk dat Gelauff niet weet waar wetenschap voor staat.

De waarheid is een lastige klant. Al eeuwenlang steggelen filosofen over wat de waarheid precies is, wanneer iets waar is en of de waarheid te kennen valt. Misschien dat de hoofdredacteur van NOS Nieuws, Marcel Gelauff, dat in zijn achterhoofd had toen hij het volgende zei tegen universiteitskrant TU Delta:

Ik kan niks met de suggestie dat wij de waarheid kunnen vaststellen of het volk kunnen opvoeden.

Een opmerkelijke uitspraak voor het hoofd van een journalistiek medium. Vanuit filosofisch oogpunt heeft hij wellicht gelijk, maar journalistiek gezien is het hoogst dubieus te noemen. Temeer omdat het botst met hét kernbegrip van het beroep.

Journalistieke codes
De journalisten Bill Kovach en Tom Rosenstiel stelden in hun boek The Elements of Journalism een lijst samen van journalistieke principes. Dat deden ze op basis van uitvoerig onderzoek onder journalisten in samenwerking met onderzoekers van een universiteit. Kovach en Rosenstiel kwamen tot negen journalistieke principes waar journalisten het over eens zijn en waarvan burgers het recht hebben om ze te verwachten. Het eerste principe luidt als volgt:

Journalism’s first obligation is to the truth.

Daar is-ie weer: de waarheid. Het concept dat volgens Gelauff niet is vast te stellen, maar dat door journalisten kennelijk tot belangrijkste plicht wordt gezien om zich aan te houden. Ook in andere journalistieke codes, zoals in de Code van Bordeaux en in die van het Genootschap van Hoofdredacteuren staat het streven naar waarheid als eerste genoemd.

Politieke beslissingen
Als Gelauff het idee loslaat dat de waarheid vast te stellen is, dan zegt hij eigenlijk dat alles even ‘waar’ kan zijn. Hoe kun je dan bezig gaan met betrouwbare journalistiek? Met andere woorden: waar kijk ik dan naar als ik het NOS-journaal zie?

Eén allesomvattende waarheid mag dan een illusie zijn, we weten allemaal dondersgoed wat het concept waarheid inhoudt. We willen weten hoe zaken in elkaar steken, hoe betrouwbaar informatie is. Informatie op basis waarvan (politieke) beslissingen worden genomen. Het is mijns inziens de taak van de journalistiek om informatie op waarde te schatten, feiten te controleren en tot een zo afgewogen mogelijk oordeel te komen.

Met de kennis van nu hadden landen de VS wellicht niet gesteund bij de oorlog in Irak. Grote Amerikaanse publicaties als The New York Times en The Washington Post hebben erkend dat ze destijds de argumenten van de regering Bush om Irak aan te vallen niet genoeg onder de loep hebben genomen.

Hetzelfde punt maakt Maarten Keulemans bij de ophef rondom de Mexicaanse griep. Terwijl de BBC een ervaren wetenschapsredacteur aan liet schuiven die de impact van de ziekte relativeerde, gaf de NOS een podium aan viroloog Ab Osterhaus en RIVM-topman Roel Coutinho. Beide hebben als beroep het waarschuwen tegen ziektes.

Nederland bestelde uiteindelijke voor 144 miljoen euro teveel aan vaccins. Dat gebeurde in andere landen, waaronder Engeland, niet. Om te stellen dat de NOS hiervoor hoofdverantwoordelijk is, gaat te ver. Maar de onevenwichtige berichtgeving heeft de maatschappelijke onrust in ieder geval niet afgezwakt.

Burgers dienen
Gelauff is nog niet klaar. Hij vervolgt:

Als is geconcludeerd dat de Q-koorts ongevaarlijk is voor de mens, moet ik dan vervolgens het massale protest tegen de aanpak ervan negeren? Dat doe ik niet. Als de kijker na het zien van zo’n item in verwarring is, dan is dat zo.

Gelauff trekt hier een verband dat er niet is. Natuurlijk moet de NOS verslag doen van massaal protest in de samenleving. Maar dat staat los van de vaststelling of de Q-koorts gevaarlijk is of niet.

Bovendien zou je kunnen beargumenteren dat Gelauff hiermee in gaat tegen het tweede journalistieke principe van Kovach en Rosenstiel. Dat luidt:

Its first loyalty is to citizens.

De NOS is burgers niet van dienst door ze in verwarring achter te laten. Ik neem aan dat mensen het journaal kijken omdat ze willen weten wat er is gebeurd en hoe zaken in elkaar steken. In het voorbeeld van de griepvaccins wordt bovendien belastinggeld onnodig gespendeerd, ook geen blijk van loyaliteit naar de burger toe. (Nogmaals, de NOS is in dit geval niet de hoofdverantwoordelijke, maar de berichtgeving heeft de zaak in elk geval geen goed gedaan.)

Onderzoek naar sociale media-stress
Eenzelfde punt wat betreft gemeenschapsgeld valt te maken met het onderzoek naar sociale media-stress, dat vorige week veelvuldig in de aandacht was. Linda Duits merkte op dat er veel overheidsgeld gaat naar initiatieven rondom mediawijsheid. Het is mogelijk dat de overheid geld van burgers besteedt aan sociale media-cursussen naar aanleiding van dit dubieuze onderzoek waar onder andere de NOS over berichtte.

Aan het onderzoek van de Nationale Academie Media & Maatschappij zitten de nodige haken en ogen, zoals Maarten Keulemans en Duits al aantoonden. Maar een kritisch geluid ontbreekt in het twee minuten en vijftien seconden durende filmpje van de NOS. Daarmee schendt de NOS het derde journalistieke principe van Kovach en Rosenstiel:

Its essence is a discipline of verification.

De essentie van de journalistiek is checken of iets klopt. En dat lijkt in dit geval onvoldoende te zijn gebeurd.

Het verweer van Gelauff overtuigt niet. In een ingezonden brief in de Volkskrant liet hij weten dat het onderzoek is voorgelegd aan professor Jan van Dijk van de Universiteit Twente. “Hij kwalificeerde het onderzoek als betrouwbaar en de resultaten als geloofwaardig.”

Nu heb ik bij de opleiding journalistiek geleerd dat één bron geen bron is. Het raadplegen van één expert ontslaat de redactie bovendien niet van elke vorm van zelfstandig nadenken. Een korte, kritische blik op het onderzoek en de uitvoerende organisatie had al alarmbellen moeten doen rinkelen bij de NOS.

Daarnaast schuift Gelauff alle verantwoordelijk van zich af. En dat terwijl Jan van Dijk volgens mij niet bepaalt wat er in het achtuurjournaal komt. Gelauff is eindverantwoordelijk; hem treft daarom blaam voor de keuze het item op deze manier uit te zenden.

Navraag bij Van Dijk door Keulemans en Duits leert bovendien dat hij helemaal niet gezegd heeft dat het onderzoek betrouwbaar is. Het onderzoek is volgens hem niet representatief en de samenvatting bevat “een hoop onzin over Skinnerboxen, stress en de niet bestaande afwijking FOMO. Zelfs het onderscheid tussen stress en verslaving wordt niet goed gemaakt.”

Wel denkt Van Dijk dat sociale media-stress een reëel probleem is voor sommige jongeren. Het is volgens hem belangrijk dat het op de agenda wordt gezet, “ook al is het dan via een slecht en totaal niet wetenschappelijk onderbouwd onderzoek”. Deze enorme kanttekening komt niet terug in het item van de NOS.

Ondanks het dubieuze onderzoek is Van Dijk wel positief over het item van de NOS. Hij wil namelijk aandacht vragen voor het maatschappelijk effect van sociale media. Met een reden: “Misschien krijgen de universiteiten dan eindelijk eens een keer wat geld om dit onderzoek goed te doen”, aldus de professor. Ook Van Dijk heeft dus een belang, iets wat de NOS zich klaarblijkelijk onvoldoende realiseert.

Neutrino’s
Sociale media-stress en de Mexicaanse griep zijn niet de enige voorbeelden van misstappen van de NOS. Net als de persvoorlichter van TU Delft Michel van Baal kromp ik ineen toen ik een item in het journaal zag over de neutrino’s die niet sneller dan het licht bleken te zijn gegaan. Verslaggever Kees van Dam sprak daarover Nobelprijswinnaar Gerard ‘t Hooft. Zijn vraag: “Onderzoeksresultaten naar buiten brengen die later die niet blijken te kloppen. Hebben we het dan over een blunder, gerommel?”

Nee, dan hebben we het niet over gerommel. De reden dat de onderzoekers van CERN de resultaten naar buiten brachten was dat ze zelf op hun klompen aanvoelden dat er iets niet moest kloppen. De theorie van Einstein staat als een huis. De kans was groot dat er ergens een fout in de meetmethode zat waardoor de neutrino’s sneller dan het licht leken te gaan. Alleen konden de onderzoekers de fout niet vinden, vandaar dat ze andere wetenschappers om hulp vroegen.

Geen wetenschapsredacteuren
Deze fout had voorkomen kunnen worden door het item door een wetenschapsredacteur te laten maken, maar die heeft de NOS niet in dienst. Dat is een bewuste keuze. Oud-hoofdredacteur Hans Laroes vond dat onnodig en zijn opvolger Marcel Gelauff zet die lijn voort. In hetzelfde artikel van universiteitsblad TU Delta zegt Gelauff daarover:

Ik wil niet dat mijn collega’s het werk van wetenschappers overdoen. Daar is geen tijd voor. We hebben een permanente deadline. Natuurlijk moeten ze een bepaald onderzoek wel in de context plaatsen. En natuurlijk maken we wel eens fouten, maar toch denk ik: daarvoor heb ik geen wetenschapsredacteur nodig. Dat hoort gewoon bij gedegen journalistiek handwerk.

Terwijl de wereld in rap tempo ingewikkelder wordt door steeds geavanceerdere technologie die in alle hoeken van de samenleving opduikt, denkt de hoofdredacteur van NOS Nieuws daarover te kunnen schrijven zonder specialist. Meerdere blunders laten zien dat dat vaak misgaat.

Het is niet dat de NOS geen specialisten in huis heeft. Gelauff:

We hebben wel specialisten op bepaalde thema’s als gezondheidszorg, maar wij halen journalisten in huis, geen wetenschappers.

Alsof het een het ander uitsluit. Er zijn in Nederland talloze wetenschapsjournalisten, die beide disciplines weten te verenigen. Sterker nog: ze hebben zelfs een eigen vereniging.

Een wetenschapsredacteur kan tijd besparen
Ik verbaas mij nog meer over het feit dat gezondheidszorg wel een eigen portefeuille waard is, maar wetenschap niet. Alsof iedereen met wat rondbellen en nadenken zomaar verslag kan doen van “dopingschandalen, veeziektes, klimaatverandering, kernenergie, weersextremen, virusuitbraken, computerbeveiliging, milieurampen en criminaliteitsstatistieke”. Een natuurwetenschappelijke bachelor duurt niet voor niets drie jaar.

Bovendien kan een wetenschapsredacteur in tegenstelling tot wat Gelauff denkt juist tijd besparen. Het is van toegevoegde waarde als er iemand op de redactie aanwezig is met verstand van zaken die snel kan aangeven hoe iets in elkaar steekt en welke invalshoek interessant is.

Toen het na de aardbeving in Japan mis dreigde te gaan bij de kerncentrale Fukushima heb ik op de krantenredactie waar ik destijds werkte uitgelegd wat de drie belangrijkste soorten ioniserende straling zijn. Handig voor de andere redacteuren, die gelijk meer kennis over de situatie hadden. Maar het bespaarde ook tijd, omdat enkele verhaalideeën van tafel konden en er een paar stappen verder werd gedacht.

De essentie van wetenschap
Waar komt deze starre houding van Gelauff tegenover wetenschap vandaan? Keulemans houdt het erop dat wetenschap maar lastig, vervelend en saai is. Maar volgens mij gaat het verder dan dat. Gelauff heeft totaal geen benul van waar de wetenschap voor staat. Hij zegt:

[H]et is niet zo dat wetenschappers dé waarheid vertellen. De wetenschap staat niet stil. Wat vroeger voor waar werd aangenomen, wordt inmiddels weer ondergraven. Absolute waarheden bestaan niet.

Daar is-ie weer: de waarheid. Gelauff heeft gelijk, maar laat daarmee zien dat hij van wetenschap geen kaas gegeten heeft. Wetenschappers twijfelen juist voortdurend aan alles, dat moet de basishouding zijn. Door twijfel blijf je scherp. Wetenschappelijk onderzoek maakt stappen juist door slimme lieden die zich constant dingen afvragen. Niks staat vast.

Daartegenover staat een zekerheid: wetenschap werkt door de bank genomen. Het is een bewezen methode om kennis te vergaren. De relativiteitstheorie van Einstein wordt misschien ooit overtroffen door een nieuw model dat nóg meer verklaart, maar dat betekent niet dat we op de huidige theorie niet kunnen bouwen. Zonder Einstein zouden we bijvoorbeeld geen GPS hebben, een uitvinding waarvan veel mensen dagelijks gebruikmaken om de weg te vinden.

Reactie
Nieuwslezeres Sacha de Boer reageerde snel na de kritiek op haar interview met NS-directeur Meerstadt. Tot op heden heeft Gelauff, op de ingezonden brief na, niet gereageerd. Niet op de publicatie van universiteitsblad Delta, noch op de NOS-berichtgeving over sociale media-stress. Op het weblog van de NOS-hoofdredactie is het tot nu toe stil gebleven. Ik roep Marcel Gelauff op om zich te mengen in de discussie en een uitgebreide toelichting te geven.

Update: Gelauff heeft inmiddels gereageerd op de kritiek over de berichtgeving rondom sociale media-stress. In de comments gaat hij ook kort in op de bredere kritiek.

Dit stuk verscheen eerder op De Nieuwe Reporter.

Samsung kondigde bij de lancering van de Galaxy S III voornamelijke verbeteringen op softwaregebied aan. Is de hardwarerace voorbij?

Het is niet dat Samsung niet over de specificaties van zijn nieuwste Android-telefoon wilde praten. Maar de hoofdmoot van de presentatie donderdag bij de lancering van de Galaxy S III ging over nieuwe softwaresnufjes die de smartphone bevat.

Zo reageert de S III op spraakcommando’s. Dat doet denken aan Siri, de persoonlijke assistent die Apple heeft ingebouwd in de iPhone 4S. Bij Samsung heet het alleen S Voice. De S van Siri wellicht?

Ook een andere functionaliteit doet denken aan Apple. Via AllShare Play kun je video’s, muziek en foto’s via een draadloos netwerk naar andere apparaten sturen. De technologie (en ook de naam) komt overeen met Airplay, waar Apple sier mee maakt.

Oogdetectie
De Galaxy S III is tevens uitgerust met oogdetectie. De telefoon weet zo wanneer jij niet meer naar het scherm kijkt en kan dan bijvoorbeeld automatisch het display uitschakelen om stroom te besparen.

De telefoon moet anticiperen op wat jij doet. Als je bijvoorbeeld een sms aan het typen bent en je besluit dat je die persoon toch liever wilt spreken, dan hoef je alleen maar de telefoon naar je oor te bewegen. De telefoon belt de contactpersoon dan automatisch, een functie die Samsung ‘direct call’ noemt.

Software
Nieuwe softwaresnufjes dus. En een hele hoop. Dat Samsung zich voor een nieuwe telefoon niet focust op verbeterde hardware, maar op vernieuwende software betekent een ommezwaai voor de producent van consumentenelektronica.

Maar verrassend is die ommezwaai niet. De huidige smartphones zijn zodanig doorontwikkeld dat ze zich op hardwaregebied nauwelijks meer kunnen onderscheiden. Qua specificaties is de Galaxy S III bijna een kopie van de HTC One X, de grote concurrent die eind februari werd onthuld.

Lees verder op Z24.

Maakt het voor de journalist uit of zijn artikelen gratis worden aangeboden online? Voor de werknemers van Het Financieele Dagblad (FD) kennelijk wel.

Tijdens de debatavond van de Vereniging Online Journalisten Nederland vertelde Joris van Lierop, ex-uitgever van het FD, over de invoering van de betaalmuur bij de krant. Hij zei:

Intern is de oprichting van paywall als bevrijdend ervaren binnen de redactionele geledingen. Naast bovenstaande min of meer rationele afweging hebben vele journalisten ook een morele afweging, in de zin van ‘mijn arbeid vertegenwoordigt waarde’.

Kortom: het gratis weggeven van stukken online voelt voor FD-journalisten niet prettig. Dat vind ik ergens wel begrijpelijk, maar opmerkelijk. Het zou voor een journalist toch niet uit moeten maken hoe zijn stukken aan de man worden gebracht. Zolang hij maar stukken kan schrijven en maandelijks salaris gestort krijgt. Maar blijkbaar haalt een journalist van het FD meer voldoening uit zijn werk als er een prijskaartje aan het product hangt.

Mijn ervaringen als internetjournalist

Of zou dat bij het krantenparadigma horen? Als internetjournalist heb ik namelijk een andere ervaring. Ik heb een aantal keer in de krant gestaan met een stuk. Dat was leuk, maar het deed mij niet veel. Ik vind het mooier om voor een online medium te schrijven, want dan kan het artikel worden gedeeld. Door mij op Facebook, Twitter, Google+ en op mijn blog, maar ook door andere mensen.

Daar krijg ik dan weer reacties op. Directe feedback. Dat kunnen complimenten zijn, maar vaak zijn het zinnige opmerkingen waar ik iets van leer. Lezers wijzen mij op (spel)fouten in het artikel, voegen zelf informatie toe waar ik nog niet aan had gedacht en geven mij inspiratie voor vervolgartikelen.

Dat mijn werk gratis online staat, levert voor mij absoluut geen morele bezwaren op. Als mijn werk maar snel verspreid kan worden. Als ik het niet kan delen, heeft het voor mij minder waarde.

Mismatch

Dat roept bij mij wel de vraag op of het ‘gezond’ is dat ik er zo over denk. Ik werk nu toevallig voor een nieuwssite waar het lezen van artikelen gratis is. Maar dat is natuurlijk niet het enige verdienmodel voor websites.

Joris van Lierop stelde in zijn keynote dat betalen voor content op internet ingeburgerd gaat raken. Dat ben ik met hem eens. Ontstaat er dan niet een enorme mismatch tussen internetademende journalisten die alles willen delen en de praktijk bij nieuwssites? Zullen alle jonge journalisten van de toekomst die nu opgroeien met sociale media zich gelukkig voelen als hun werk minder deelbaar wordt?

Ik heb geen idee. Misschien overschat ik het aantal jonge redacteuren dat zich vereenzelvigd met de open internetcultuur. Uit gesprekken met journalistiekstudenten uit Groningen weet ik in ieder geval dat een groot deel nog gewoon stage wil lopen bij een krant. Omdat daar de ‘echte’ journalistiek plaatsvindt.

Foto: Marco Derksen, Flickr.

Mensen met een Androidtelefoon betalen minder snel voor applicaties dan Applegebruikers. Daar moet Google iets aan doen wil het de iPhone en iPad verslaan.

Voor technologiefreaks is het de afgelopen dagen smullen geblazen. Google en softwarebedrijf Oracle staan tegenover elkaar in de rechtszaal. Het geschil op zich is duf. Oracle beweert dat Google patenten van Java heeft geschonden in hun mobiele besturingssysteem Android.

In de bewijsvoering komen echter sappige details op tafel. Zo verklaarde topman Larry Ellison van Oracle dat het bedrijf zelf smartphones wilde gaan maken in 2009. Oracle onderzocht een overname van Blackberry en Palm, maar zag daar uiteindelijk van af.

Woensdag werden afbeeldingen gepresenteerd van de eerste Google-telefoon uit 2006, twee jaar voordat de zoekgigant de eerste Android-telefoon op de markt bracht. Opmerkelijk: de telefoon heeft een fysiek qwerty-toetsenbord en doet denken aan een Blackberry.

Harde cijfers over Android
Maar het interessants waren de cijfers die woensdag werden gepresenteerd: voor het eerst is inzichtelijk hoeveel Google verdient aan Android. Weliswaar zijn het cijfers van bijna twee jaar geleden, dus staan de zaken er nu wellicht anders voor. Toch biedt het een boeiend inkijkje.

Verreweg de meeste mobiele inkomsten haalde Google in 2010 uit advertenties op de iPhone en iPad. Het zoekmachinebedrijf lag op schema om dat jaar 281 miljoen dollar aan advertenties op iOS te verdienen, tegenover 120 miljoen dollar op Android. Bedenk hierbij dat het aantal verkochte Android-telefoons destijds een stuk lager lag.

Omzet uit apps
Dat de inkomsten uit Apple’s razend populaire producten hoog zijn, is op zich geen verrassing. Opzienbarender is de inkomstenverdeling bij Android. Google schatte halverwege 2010 dat de omzet uit Android 281,1 miljoen dollar zou zijn. Daarvan komt 158,9 miljoen dollar uit advertentieverkopen en een schamele 3,8 miljoen dollar uit verkochte apps. Zelfs als je bedenkt dat 70 procent van de app-inkomsten naar ontwikkelaars gaat, is het nog steeds een enorm gat. En Google dacht dat die kloof niet veel kleiner zou worden.

Lees verder op Z24.nl.

Foto: Kham Tran, Flickr.

De nieuwe Stand van Nederland, de economische voorspeller van Z24, werd donderdag gepubliceerd. Daar hoort een foto bij die illustratief is. Aangezien de economie in mei naar verwachting met 1,1 procent krimpt, moest het geen beeld zijn met blije gezichten/

De foto van De Jager die iets uit zijn oog veegt is passend. Of deze van De Jager waarop hij zorgelijk kijkt.

Maar onze minister van Financiën had al genoeg op de homepage gestaan. Daarom vond ik deze foto van Rutte geschikt. Enige probleem: De Jager staat er met zijn hoofd op.

Via Photoshop heb ik De Jagers hoofd weggewerkt. Ik meldde vol trots op Facebook en Twitter dat dat goed gelukt was.

Op Facebook merkte Simon van Woerden op dat het in het kader van transparantie goed zou zijn om een link naar de originele foto bij te voegen. Weliswaar staat in het onderschrift dat de foto bewerkt is, maar niemand kan direct zien wat er anders is ten opzichte van de oorspronkelijke foto.

Simons suggestie vond ik goed. Vandaar dat ik de volgende regel onder aan het stuk heb toegevoegd:

“De foto bij dit artikel is bewerkt met Photoshop. De originele afbeelding staat hier.”

Hoe gaan andere media hiermee om?

Deze blogpost verscheen tevens op De Nieuwe Reporter.

Philips is 2012 relatief goed begonnen. Maar het Eindhovense bedrijf is nog lang niet uit de zorgen. De dreiging komt uit het Oosten.

De resultaten van technologieconcern Philips over het eerste kwartaal zijn bemoedigend. De tak voor medische apparatuur presteerde sterk: de operationele inkomsten groeiden met bijna 27 procent vergeleken met het eerste kwartaal van 2011. Vooral de toename in orders is hoopgevend.

Ook de lichtdivisie toonde herstel. De neergaande trend van de afgelopen zeven kwartalen is een halt toegeroepen. De omzet uit LED-lampen, die was ingezakt door de malaise in de bouw, groeide met 22 procent vergeleken met een jaar eerder.

Toch niet recessieproof
Ondanks de goede cijfers, is Philips nog niet uit de zorgen. Topman Frans van Houten hield zich maandag op de vlakte over de rest van het jaar. “We blijven voorzichtig gezien de onzekerheden in Europa, vooral in de gezondheidssector en de bouw.” En dat terwijl Philips het afgelopen decennium grondig verbouwd is om het bedrijf recessieproof te maken.

In 2006 werd de chipdivisie, het huidige NXP, afgestoten. Sinds de herindeling van het bedrijf in 2008 zijn er nog drie poten over: licht, medisch en consumentenapparatuur. De eerste twee zouden minder gevoelig zijn voor de conjunctuur, maar dat bleek tegen te vallen.

Dreiging uit het Oosten
Nu heeft de lichtdivisie te maken met concurrentie uit het Oosten. LED-lampjes zijn namelijk een massaproduct geworden. Dat houdt in dat iedereen in staat is om hetzelfde product te maken en het niet mogelijk is je te onderscheiden. Het gaat om de prijs.

Chinese bedrijven kunnen goed op prijs concurreren. Maar de grootste dreiging komt de komende jaren wellicht uit Zuid-Korea. De Koreaanse reus Samsung gaat namelijk met een sloophamer twee pijlers van Philips te lijf.

Lees verder op Z24.

Foto: chuwasg, Flickr.

Jerry Vermanen is wel klaar met het gezeik over geaggregeerd worden. Hij biedt drie oplossingen die verder gaan dan klagen: procederen, een API aanbieden of zelf aggregeren.

Voor de laatste optie hield Bart Brouwers laatst nog een pleidooi. Maar zoals Laurens Verhagen in de reacties terecht opmerkt, gaat de logica van linken en gelinkt worden alleen op in de digitale context.

Wat heeft – pak em beet – FD met een mooi eigen verhaal eraan dat – pak em beet – Nu.nl dit overneemt? Niet zo gek veel.

Het FD heeft misschien alleen iets aan de naamsvermelding en dus promotie. Maar dat zou je inderdaad kunnen kwalificeren als ‘niet zo gek veel’.

Verhagen kan zich wel vinden in de slotalinea van Brouwers. Daarin betoogt hij dat dat door aggregatie de kwaliteit van de journalistiek verbeterd kan worden.

Als het verstandig wordt ingezet, kan aggregatie namelijk het kluitjesvoetbal waar de journalistiek zich nogal eens schuldig aan maakt, een halt toeroepen. [...] Wie die misplaatste trots (“een verhaal over dit onderwerp is pas echt goed als onze redactie erover heeft geschreven“) overboord kan gooien, kan zich richten op onderwerpen die nu nog niet of nauwelijks gecoverd worden. Neem respectvol over wat een ander al goed doet en concentreer je zelf op een nieuw, onbegaan pad. Een redactie die slim aggregeert, creëert voor zichzelf de ruimte om veel unieker te zijn dan nu beweerd wordt.

Maar die misplaatste trots zit veel redacties nog in de weg. En dat leidt tot de “journalistieke monocultuur” waar Maarten Reijnders laatst een goed stuk over schreef. Zijn advies:

Specialiseer je in een paar onderwerpen, zodat bezoekers weten dat ze bij jou moeten zijn voor al het nieuws over een bepaalde niche. Wees niet bang om ander nieuws links te laten liggen. Als je exclusieve content hebt die de moeite waard is, komen de bezoekers vanzelf en wijzen ze elkaar via Twitter en Facebook de weg naar je site.

Foto: Horia Varlan, Flickr.

Facebook heeft veel meer gebruikers dan rivaal Google+. Maar daar gaat de strijd tussen de internetgiganten niet om. Die letten vooral op de adverteerder.

Herman Finkers trekt meer kijkers dan Hans Teeuwen. Barack Obama ligt voor op Mitt Romney in de peilingen. Facebook heeft meer gebruikers dan Google+.

Een verhaal boeit sneller als je er een simpele wedstrijd van maakt: wie ligt voorop, wie is de verliezer? Dat is duidelijk voor de lezer en helpt om een boodschap over te brengen.

Maar het blijft belangrijk om geen appels met peren te vergelijken. Dat gebeurt juist wel als je de strijd tussen internetreuzen Google en Facebook ophangt aan het aantal gebruikers van hun sociale netwerken.

Gebruikers
Een blik op de cijfers leert dat Facebook ruim 845 miljoen actieve maandelijkse gebruikers heeft, met de kanttekening dat je al actief bent als je op een like-knop hebt geklikt. Dat hoeft niet per se op Facebook.com te zijn.

Google maakte afgelopen woensdag bekend dat meer dan 170 miljoen mensen een Google+-account hebben. In januari waren dat er nog 90 miljoen en in oktober 2011 40 miljoen. Het sociale netwerk van de zoekgigant lijkt dan ook enorm te groeien. Maar ook hier een kanttekening: iedereen die zich aanmeldt bij YouTube of Gmail krijgt automatisch een Google+-account. Bovendien is het aantal actieve gebruikers onbekend.

Recente cijfers van onderzoeksbureau comScore werpen daar een licht op. Pc-gebruikers zouden slechts drie minuten per maand doorbrengen op Google+ en wel zeven uur op Facebook. Hoewel er op de metingen van comScore het nodige aan te merken valt (mobiel gebruik wordt bijvoorbeeld niet meegenomen), is het gat enorm. Afgaande op deze statistieken lijkt het jonge sociale netwerk van Google te floppen.

Verkeerde vergelijking
Maar hier komen de appels en peren om de hoek kijken. Door alleen de sociale netwerken van beide bedrijven te vergelijken wordt het werkelijke gevecht uit het oog verloren. Het gaat er niet om zo veel mogelijk gebruikers aan te trekken. Wat zowel Google als Facebook uiteindelijk willen is: zo veel mogelijk geld verdienen met advertenties.

Lees meer op Z24.nl.

De Taiwanese producent van smartphones HTC heeft in het eerste kwartaal van dit jaar de winst scherp zien dalen. HTC lijkt het onderspit te delven in de felle concurrentiestrijd met Apple en Samsung. Kan HTC met een nieuwe lijn smartphones en de gang naar China het tij keren?

In de wereld van telefoons kunnen de verhoudingen razendsnel veranderen. Research in Motion (RIM) stond jaren aan de top met hun BlackBerry’s, toestellen met een fysiek qwerty-toetsenbord en goede e-mailondersteuning. Maar in het laatste kwartaal dook de Canadese telefoonmaker in het rood en wordt zelfs de verkoop van het bedrijf overwogen.

Nokia kent ook een moeilijk periode. Vijf jaar geleden kwamen de toptelefoons nog uit Finland, maar na de komst van de iPhone is Nokia links en rechts ingehaald door andere smartphonefabrikanten.

Eén van die fabrikanten die Nokia het nakijken gaf, is HTC. Na Apple, Samsung en RIM verkoopt de Taiwanese fabrikant nu de meeste smartphones ter wereld. Opmerkelijk, aangezien HTC pas in 2006 begon met de verkoop van telefoons.

Uitmuntende productiekwaliteit
High Tech Computer, dat was de oorspronkelijke naam van HTC. Anoniem, nietszeggend, uitstralingsloos. Dat paste bij de activiteiten van het bedrijf in 1997, toen het werd opgericht. HTC ontwierp en produceerde apparaten voor andere telefoonfabrikanten en computermakers. Zo maakte HTC de zakcomputer iPAQ voor Compaq in 2000.

Door de uitmuntende productiekwaliteit kreeg HTC een goede reputatie, schrijft The Economist. Maar het bedrijf wilde meer. Het investeerde meer geld in innovatie en ging apparaten verkopen onder de eigen merknaam.

iPhone
De HTC Touch was het eerste in het oog springende apparaat. De telefoon kwam in 2007 op de markt, ongeveer op het moment dat Apple de iPhone onthulde. Hoewel de Touch zich niet kon meten met de iPhone, wist HTC in het eerste jaar toch ruim 2 miljoen exemplaren van het toestel te verkopen. Apple verkocht in de eerste vijf kwartalen 6,1 miljoen iPhones.

Apple brak de markt voor touchscreen telefoons open. Daar profiteerde HTC van. HTC was bovendien zo slim omvoor Android, het mobiele besturingssysteem van Google, te kiezen. HTC maakte de eerste Android-smartphone.

Kentering
Mede door de snelle groei van Android wist het bedrijf de omzet in twee jaar tijd te verdrievoudigen. Het Taiwanese concern boekte in het eerste kwartaal van 2011 een winst van 390 miljoen euro. Maar daarna kwam er de klad in.

Niets wees daar begin 2011 nog op. HTC en concurrent Samsung presenteerden allebei hun nieuwste smartphones: de Sensation en de Galaxy S2. Het zou een nek-aan-nek-race worden tussen de twee Android-telefoons verwachtten de analisten, maar dat werd het niet.

Lees verder op Z24.

Foto: Magnus Jonasson, Flickr.

Historisch betaalt Nederland zo’n 0,2 tot 0,3 procentpunt meer rente dan Duitsland op tienjarige staatsleningen. Maar dit verschil is de afgelopen weken opgelopen tot 0,6 procentpunt.

Redacteur Jeroen de Boer van Z24 signaleerde dit een tijdje terug en vroeg of ik dit metertje kon maken. Na een paar uurtjes googelen en prutsen leek mij het de beste optie om geen bestaand voorbeeld aan te passen, maar de meter helemaal zelf te bouwen met jQueryRotate.

Klik op de afbeelding om de meter te zien bewegen.

De meter zit doodsimpel in elkaar. Het zijn twee losse plaatjes: de achtergrond (met het hoofd van Rutte) en de wijzer. Met jQueryRotate laat ik het plaatje van de wijzer roteren. Het bounce-effect is gemaakt met jQuery Easing.

Voor de rest was het een kwestie van photoshoppen. Dat kan ik nog steeds niet briljant, maar ik heb wel weer een hoop geleerd door dit project. De beloning: de Rutte Rente Rating was uitgebreid in beeld bij de uitzending van EenVandaag.