Sony, Philips en talloze andere bedrijven hebben last van hackers die jagen op klantgegevens. Hoe voorkom je dat jouw persoonsgegevens op straat komen te liggen na een dergelijke hack?

Geef om te beginnen niet je persoonsgegevens wanneer dat niet strikt noodzakelijk is. Een nepadres en een verzonnen telefoonnummer (bijvoorbeeld 0612345678) zijn doorgaans toereikend om je aan te melden voor een dienst.

Tijdelijk e-mailadres
Met een e-mailadres is dat iets lastiger. Vaak krijg je een link toegestuurd waarmee je een account moet activeren of je stem moet bevestigen. Een werkend e-mailadres is dus een vereiste.

Daar is een oplossing voor: een tijdelijk e-mailadres. Bij bijvoorbeeld 10 Minute Mail beschik je met één klik over een e-mailaccount dat maar tien minuten blijft bestaan. (Andere soortgelijke sites staan hier.) Hierop kun je alleen e-mails ontvangen. Is tien minuten te kort dan kun je nog eens tien minuten erbij klikken.

Verschillende wachtwoorden
Een andere tip is om niet telkens hetzelfde wachtwoord te gebruiken. Als wachtwoorden van een website na een hack openbaar op internet staan kunnen kwaadwillenden dat wachtwoord proberen om bijvoorbeeld in je e-mailaccount te komen. Door verschillende wachtwoorden te gebruiken wordt dit sneeuwbaleffect voorkomen.

Maar dat brengt weer een ander probleem met zich mee. Hoe onthoud je alle wachtwoorden voor websites, forums, e-mailaccounts en bankrekeningen? Schrijf je ze op in een boekje, maak je een bestand aan op je computer of zet je een lijst ergens online?

Lees verder op Z24.nl.

Foto: binaryCoco, Flickr.

De Britse nieuwsorganisatie Sky News legt het Twittergebruik van hun eigen redacteuren aan banden. Journalisten mogen iemand die niet voor Sky werkt niet meer retweeten.

Ook moeten Sky-journalisten zich bij hun eigen portefeuille houden en mogen ze niet tweeten over persoonlijke zaken vanuit hun professionele Twitteraccount. Breaking news moet eerst aan de nieuwsredactie worden gemeld voordat het wordt verspreid via sociale media.

Dat staat in de nieuwe sociale mediacode die het bedrijf dinsdag per e-mail naar alle werknemers heeft gestuurd. Daarover schrijft The Guardian.

Redactionele proces
In de e-mail, die The Guardian heeft ingezien, staat: “Als een verhaal is getweet door een Sky News-journalist aan wie het verhaal is toegewezen dan is het prima, wenselijk zelfs, dat het geretweet wordt door andere Sky-medewerkers.”

Het retweeten van informatie van andere journalisten of personen mag niet, want “zulke informatie kan foutief zijn en heeft het redactionele proces van Sky News niet doorlopen.”

Eensluidende boodschap
Volgens Sky zijn de regels zijn ingevoerd om met één mond te spreken via verschillende kanalen en om voldoende redactionele controle uit te oefenen op verhalen van Sky-journalisten. Ook moet de nieuwsredactie het centrale punt blijven van waaruit informatie de wereld in wordt gestuurd.

In een aantal gevallen is het volgens Sky voorgekomen dat op Twitter andere informatie werd verspreid. Ook ontdekten nieuwsredacties soms nieuws feiten via Twitter die ze liever eerst zelf hadden gezien.

De richtlijn voor het checken van tweets door de nieuwsredactie geldt niet voor woordelijke verslagen via Twitter van rechtszaken of parlementaire of gerechtelijke onderzoeken. De journalist moet uiteraard wel de opdracht hebben gekregen om daar verslag van te doen.

Richtlijnen bij andere nieuwsorganisaties
Sky News is niet de eerste nieuwsorganisatie die het Twittergebruik van redacteuren inperkt. Persbureau Associated Press tikte verslaggevers op de vingers die nieuws eerst via Twitter de wereld instuurden en het daarna pas doorgaven aan de redactie. Daarnaast verbood AP het uiten van persoonlijke meningen in retweets.

De BBC stelde bij het twitteren van nieuws verplicht dat een tweede redacteur de tweet leest voor publicatie.

Reacties

• Weblog Fleet Street Blues kan de maatregel begrijpen: Sky betaalt redacteuren om artikelen van Sky te promoten, niet die van een ander.
• Journalist Charlie Beckett hoopt dat er in de praktijk soepel wordt omgesprongen met de richtlijnen zodat al het vooruitstrevende werk van Sky op het gebied van sociale media niet plotsklaps overboord wordt gegooid.
• Mathew Ingram betoogt dat Sky News het sociale uit sociale media haalt en daarmee de potentie van Twitter onbenut laat.
• Anthony De Rosa, sociale mediaredacteur bij Reuters, denkt dat redacteuren van Sky door de strikte regels in het nadeel zijn ten opzichte van collega’s bij andere nieuwsorganisaties.
• Cory Bergman van Breakingnews.com schrijft dat nieuwsorganisaties juist een groter publiek kunnen bereiken door hun tweets menselijker te maken.
• Matthew Keys zegt dat met de nieuwe sociale mediaregels de prominentste twitteraar van Sky, Neal Mann (@fieldproducer), wordt belemmerd. En dat terwijl het werk van Mann op sociale media juist waardevol kan zijn voor een nieuwsorganisatie. Op Twitter is onder de hashtag #savefieldproducer een actie opgestart om hem te steunen.
• Sunny Hundal verdedigt het verbod van Sky op retweets.
• FT-journalist Ben Fenton denkt dat Sky te gefocust is op de betrouwbaarheid van het eigen merk. Gul zijn met retweets wordt je door niemand op Twitter aangerekend.

Dit artikel verscheen eerder op De Nieuwe Reporter.

Lees hieronder hoe het verhaal zich ontwikkelde en de reacties van andere Twittergebruikers.

Aansluitend zijn we met Arjan Dasselaar, die een opfriscursus kreeg, door de Kop van Zuid in Rotterdam gelopen om foto’s te maken. Hieronder de resultaten.

Ik snap de basiswerking van de camera. Ik heb alleen nog te veel weinig ervaring om situaties goed in te schatten. De cijfertjes (diafragma, sluitertijd, etc) spreken nog niet. Komend jaar dus veel fotograferen om er een gevoel bij te krijgen. Oh, en tips zijn natuurlijk meer dan welkom.

We gaan een nieuwe krant maken. Met die insteek begon televisiebedrijf RTL met de bouw van een iPad-applicatie. Een jaar later is RTL Nieuws 365 klaar. Het resultaat ziet er fantastisch uit, maar trapt RTL in dezelfde val als De Pers?

“Het is ons enorm tegengevallen hoelang het duurde om deze app te ontwikkelen en hoeveel geld daarmee is gemoeid”, vertelt hoofdredacteur Harm Taselaar tijdens de presentatie van de app. Acht mensen hadden zich hiervoor aangemeld.

In het RTL-gebouw op het Mediapark werden ze vorige week bijgepraat door onder meer Taselaar, adjunct Marc Schreuder en directeur digital Arno Otto over de nieuwe app RTL Nieuws 365. Die is vanaf donderdag gratis te downloaden in de App Store van Apple. RTL mikt op 150.000 downloads binnen een jaar.

Tabletervaring dichter bij tv
RTL beschikt momenteel niet over nieuwsapps voor smartphones. Waarom dan wel de keuze voor een iPad-applicatie? Omdat de tabletervaring dichter bij televisie ligt, aldus Otto.

Een tablet is visueler en video is makkelijker te bekijken dan op een smartphone. Otto: “Een tablet biedt een nieuwe kans om content op een andere manier te presenteren.” Het medium televisie heeft bovendien geen last van de komst van het internet.

Mop van de dag
Met de app wil RTL gespreksonderwerpen leveren voor mensen zodat datgene wat RTL te bieden heeft langer blijft hangen. Volgens Otto praten mensen graag over nieuws, sport en het weer. Die onderdelen zijn dan ook te vinden in RTL Nieuws 365.

Maar er is veel meer. Zo bevat de app een dagelijks ververst magazine, een exclusieve column van nieuwslezer Rick Nieman, beurskoersen, het dier van de dag, een roddelpagina van Albert Verlinde en de livefeed van RTLZ (andere RTL-programma’s ontbreken). Speciale aandacht was er bij de presentatie voor het geesteskind van Taselaar: de mop van de dag. Dagelijks kunnen lezers een video insturen waarin ze een mop vertellen. Elke week wordt een winnaar gekozen die wordt beloond met een Jan de Hoop-mok. Hetzelfde geldt trouwens voor het dier van de dag.

Adverteerders
De doelgroep waar RTL op mikt is 25-55 jaar. Niet tot en met 49 jaar zoals gebruikelijk, ook een deel van de 50+-markt moet veroverd worden.

De app moet op drie manieren geld opleveren. Ten eerste krijgen lezers advertenties te zien, bijvoorbeeld tussen het swipen door verschillende secties en artikelen. Ook prerolls in video’s brengen geld in het laatje. Gesponsorde content is een derde manier, waarbij volgens Taselaar duidelijk moet staan aangegeven dat het om een advertorial gaat.

Opknippen in losse apps
RTL wilde een nieuwe krant maken en dat lijkt te zijn gelukt, inclusief rubrieken en bijlagen. RTL Nieuws 365 is een verzamelbak van bijna alles wat RTL te bieden heeft. De vraag is of dat de juiste keuze is.

Misschien dat een losse app voor bijvoorbeeld RTL Boulevard meer lezers oplevert. De naam van Boulevard is nu niet in de App Store te vinden. Schreuder geeft aan dat hier wel over na is gedacht, maar dat hier uiteindelijk niet voor is gekozen.

Exclusieve content voor de app
Ook bij het aanbieden van exclusieve content in een gratis app kunnen vraagtekens worden geplaatst. De columns van Rick Nieman zijn alleen te lezen voor mensen met een iPad. Daarmee sluit je een hoop mensen uit. Het delen via sociale media vanuit de app is ook lastig. Omdat de content alleen in de app te vinden is, kan er niet naar gelinkt worden, iets waar The Daily van Rupert Murdoch en de iPad-app van Wired ook mee worstelden. Schreuder zegt dat in de toekomst de content van de app wellicht ook op het web te vinden is.

Het aantal lezers en het delen is bij voorbaat dus beperkt. En dat terwijl het verdienmodel juist draait om het verkopen van advertenties op basis van het aantal lezers. Aan de andere kant kun je beargumenteren dat de gebruikers van de app een sterkere binding met het merk hebben.

Apart cms
Aan de redactionele kant heeft de iPad-app ook gevolgen. Een redacteur, een eindredacteur, een beeldredacteur en een producer houden zich fulltime bezig met de inhoud van RTL Nieuws 365.

De redacteuren gebruiken daarvoor een cms dat speciaal voor de iPad-app is opgezet. Content van de website komt automatisch binnen in dat cms waarna de redacteur de puntjes op de i zet.

Backend veel belangrijker
Volgens Schreuder zijn er op de nieuwsredactie nu drie cms’en in gebruik. Daarmee lijkt RTL in dezelfde val te trappen als De Pers bij het iPers-project. Ook daar werd in het begin vooral gefocust op de presentatie van het nieuws aan de lezer.

Hoofdredacteur Jan-Jaap Heij van De Pers zette begin januari de lessen van het project op een rij. De belangrijkste: het inrichten van de backend is veel belangrijker dan hoe het er aan de voorkant uitziet. Om content op verschillende platformen en in verschillende vormen aan te bieden is een flexibele backend en een simpele workflow een must. Iets dat Roeland Stekelenburg, voormalig hoofd nieuwe media bij de NOS, beaamt.

Android
Schreuder erkent dat gaandeweg de ontwikkeling van de app twijfels ontstonden of het bouwen van één afzonderlijke iPad-app de juiste manier is. Maar het huidige project was al in volle gang en er is besloten om dat af te maken.

Binnen enkele maanden wil RTL een vergelijkbare app voor Android presenteren. Ik ben benieuwd of ze bij het ontwikkelen daarvan dezelfde obstakels tegenkomen als De Pers.

Update: Tweet van Roeland Stekelenburg toegevoegd.
Update 2: Niet drie maar vier redacteuren houden zich bezig met de app. Naast een redacteur, een eindredacteur en een beeldredacteur ook nog een producer.

Dit artikel verscheen eerder op De Nieuwe Reporter.

Screenshots van de nieuwe app van RTL.

Het nieuwe jaar betekent voor mij een nieuwe baan. 13 februari begin ik bij de zakelijke nieuwssite Z24.nl als technologieredacteur.

In 2009 heb ik drie maanden stage gelopen bij Z24. Daarna heb ik nog een tijd voor ze gefreelancet. Ik weet hoe ze werken en heb veel zin om te beginnen.

Ik wil iedereen van de centrale redactie van Wegener bedanken voor de ontzettend fijne werksfeer. In het bijzonder wil ik hoofdredacteur Louis van de Geijn en chef internet Erik Meuleman bedanken voor de kans die ze mij begin 2011 hebben gegeven. Ik wens alle collega’s al het beste voor de toekomst.

Nu dus op naar Amsterdam! Alleen nog een kamer vinden.

Wegenercollega Paul Vereijken dook vorige week in de STIR-cijfers en merkte op dat de pageviews van Hyves enorm waren gedaald. Reden genoeg om er eens nader naar te kijken. Staat de Nederlandse sociale netwerksite op het punt van implosie?

De STIR-cijfers laten zien dat het bezoek aan Hyves, afgezien van een opleving in oktober 2011, al een jaar een dalende lijn vertoont. In dat opzicht is het aantal van 6.757.000 unieke bezoekers in november van dit jaar zorgwekkend, maar niet opzienbarend.

Anders wordt het als je kijkt naar de pageviews. (De pageviewcijfers zijn helaas niet openbaar.) Die zijn in drie maanden met meer dan 50 procent gekrompen. Een absurde daling. Kan dit waar zijn?

Een belletje naar Hyves en Vinex (onderdeel van JIC STIR, de opdrachtgever van het bereikonderzoek) geeft uitsluitsel. Het is een technisch verhaal. De vernieuwde site van Hyves bevat meer dynamische pagina’s waardoor de meetpixel minder vaak wordt geladen.

Is er hiervoor een oplossing? Vinex geeft aan van niet. Pageviews zijn geen betrouwbare statistiek meer. Het aantal unieke bezoekers is nog wel accuraat.

Geen grote scoop dus. Maar dat het bezoek van Hyves daalt is duidelijk. Misschien valt er meer op te maken uit de dagelijkse unieke bezoekers. Als pageviews niet meer betrouwbaar zijn, is dit de beste maatstaf voor de activiteit van gebruikers.

Een blik op Google Trends maakt duidelijk dat Facebook sinds augustus van dit jaar Hyves voorbij is gestreefd in dagelijkse unieke bezoekers. Maar Hyves geeft zelf al aan dat ze de strijd met de grote internationale speler Facebook niet kunnen winnen.

Binnenkort dus maar eens in de dagelijkse STIR-cijfers duiken. Misschien wordt dan duidelijk of de nieuwe contentstrategie van Hyves aanslaat.

Foto: mooste, Flickr.

Er is een akkoord tussen de NVJ en werkgeversorganisatie NDP Nieuwsmedia. De vlag kan uit. De acties bij de dagbladen zijn met onmiddellijke ingang opgeschort. Toch blijf ik zitten met een gevoel van onbehagen.

Ik ben niet tegen een instroomproject voor jongere journalisten. Ik ben niet tegen het vechten voor pensioenen. Ik ben niet tegen het behoud van een auteursrechten- vergoeding. Ik ben niet tegen “het voortbestaan van onafhankelijke en gerespecteerde journalistiek”.

Ik ben wel tegen de insteek van de acties zoals die door de NVJ is gekozen. Waarom? Twee redenen.

Hoge woorden
Zoals Bart Brouwers aangeeft, staat de retoriek van de NVJ niet in verhouding tot het conflict. Het is een centenkwestie: het gaat onder andere over pensioenen, auteursrechtenvergoedingen en een loonsverhoging. Het is prima dat de NVJ opkomt voor de arbeidsvoorwaarden van haar leden. Dat is haar taak.

Maar de NVJ maakt van de strijd met de werkgevers een referendum over de kwaliteit en toekomst van de journalistiek. “Dit conflict gaat niet alleen meer om een CAO-ruzie, maar over het voortbestaan van onafhankelijke en gerespecteerde journalistiek”, stelt de vereniging in een mail aan de leden. Het staat er niet met zoveel woorden, maar ik lees hierin: ‘goede’ journalistiek hangt samen met het overleven van krantenbedrijven. Maar dat hoeft natuurlijk niet zo te zijn.

Dat de werkgevers de eisen van de NVJ in eerste instantie afwezen betekent niet dat werkgevers automatisch tegen de kernwaarden van de journalistiek zijn. Wie kan er nu tegen kwalitatief goede en onafhankelijke journalistiek zijn? Bovendien zijn dat principes die los zouden moeten staan van geldelijke kwesties.

Andere acties voor websites
Naast de hoge woorden van de vakbond is er iets dat me nog meer tegenstaat. Er stonden diverse acties gepland om druk te zetten op de werkgevers. Zo vond er donderdag 8 december een Twitterbombardement plaats en zijn er gratis kranten uitgedeeld. Andere plannen betroffen het drukken van de kranten in zwart-wit en het niet plaatsen van advertenties.

Voor de krantensites werd echter zwaarder geschut ingezet: bijna een hele dag het nieuws niet updaten. Ik vind dat een onverantwoord middel.

Maatschappelijke functie van journalistiek
Zoals Joost Schellevis opmerkt, denk ik dat je als journalistiek medium een maatschappelijke functie hebt. Wat als de man in Luik niet dinsdag maar ten tijde van de staking was begonnen met schieten? Hadden de krantensites dat nieuws niet verslagen? Ik betwijfel het.

“Als je gelooft in het maatschappelijk belang van journalistiek, kun je het niet maken om ook breaking news te negeren”, stelt Schellevis, en dat ben ik met hem eens. Als journalist heb je een publieke taak, net als een buschauffeur. Als het gaat om de journalistiek als waakhond van de democratie is die taak wel relevant, als het gaat om geld ineens niet. Dat vind ik krom.

Hypocriete actie
Ook vind ik het op non-actief zetten van de sites hypocriet en niet stroken met de boodschap van de NVJ. Het gaat de vakbond om de kwaliteit van journalistiek, maar door de actie verlagen ze juist die kwaliteit. Stel dan een daad die de link legt met kwaliteit, zoals Huub Bellemakers voorstelt:

[R]oep de leden op om een week lang geen enkel bericht van een persbureau te plaatsen, maar uitsluitend eigen nieuws te brengen. Dan maak je een statement voor de kwaliteit en je kan bewijzen waarom je die loonsverhoging verdient.

Betalende lezers
Daarnaast sta ik niet achter het onderscheid dat wordt gemaakt tussen de acties voor kranten en websites. Ik kan de reden wel begrijpen. In een reactie op De Nieuwe Reporter zegt de algemeen secretaris van de NVJ, Thomas Bruning:

[A]cties raken uiteindelijk ook het publiek, zelfs degenen, die dachten dat gratis nieuws online gewoon een grondrecht is! Volgordelijk is het dan aardig om eerst dat deel van het publiek met actie te confronteren, die niet betalen voor een (digitaal) abonnement.

Waarom wordt dit onderscheid überhaupt gemaakt op basis van wat de lezer betaalt? De insteek van de NVJ is toch juist dat het om de kwaliteit van de journalistiek gaat? Op basis daarvan zou er geen verschil moeten zijn tussen krant en internet.

Geen binding met internet
Dat de NVJ dat toch doet, is voor mij een signaal dat de vakbond internetjournalistiek minder waardeert dan dagbladjournalistiek. En daardoor voel ik mij als webjournalist in mijn eer aangetast.

Hierdoor, en door het feit dat de NVJ voor een internetheffing is, krijg ik de indruk dat de NVJ geen binding heeft met internet. Ik geloof in de mogelijkheden van het internet. Ik denk dat de NVJ dat onvoldoende doet. Reden genoeg om geen lid te worden van deze vakbond voor journalisten.

Dank aan de journalisten (zowel voor- als tegenstanders van de acties) met wie ik de afgelopen week uitvoerig en fair heb gediscussieerd over het conflict.

Foto: nvjdagbladactie.nl

Dit artikel is tevens verschenen op De Nieuwe Reporter.

Ik sta in een boek!

Twee jaar op rij hebben studenten van de Master Journalistiek aan de Rijksuniversiteit Groningen Nederlandse hoofdredacteuren geïnterviewd. Van de in totaal 48 gesprekken zijn er twintig gebundeld in een boek dat vrijdag werd gepresenteerd.

In 2009 sprak ik twee journalistieke opperhoofden: Arend van den Berg van Z24 (tevens directeur) en Laurens Verhagen van NU.nl. Aan het interview met Van den Berg hield ik een stageplek over, aan het gesprek met Verhagen een publicatie in een boek.

Vertrek van Verhagen
Uitgerekend op de dag van de boekpresentatie werd bekend dat Verhagen vertrekt bij NU.nl wegens een ‘verschil van inzicht in het te voeren beleid’ met uitgever Sanoma. Een redacteur van de nieuwssite laat weten dat het conflict ging ‘over zaken als de redactionele onafhankelijkheid’. Een woordvoerdster van Sanoma spreekt dit tegen. De waarheid zullen we voorlopig niet weten, want Verhagen heeft afgesproken zich niet uit te laten over de kwestie.

Duidelijk is wel dat er frictie was tussen de hoofdredacteur en de directie, precies de problematiek die in het boek ‘De Hoofdredacteur’ wordt blootgelegd. De hoofdredacteur heeft in de afgelopen vijftig jaar steeds meer managementtaken op zich genomen. Hij is allang niet meer puur journalistiek bezig, vergadert veel en is minder aanwezig op de redactie. Daardoor kan hij vervreemden van de redactie.

Weinig zin in de toekomst
Hoogleraar Journalistiek Jeroen Smit bespeurde in het boek ‘weinig zin in de toekomst’ onder de hoofdredacteuren. En dat is een probleem op het moment dat mediabedrijven onder druk staan en moeten veranderen. Hij deed een gedurfd, provocerend voorstel: laat de redactie het management onderling regelen. Dan kan de hoofdredacteur het hoofd leegmaken en visie ontwikkelen.

Journalisten zijn volwassen, hoogopgeleide mensen. Functioneringsgesprekken werken volgens Smit niet op een nieuwsredactie vanwege de top-down benadering. Schakel daarom over op radicale transparantie. Maak alles waar een redacteur aan werkt inzichtelijk voor collega’s. Zo doet niemand dubbel werk en kan iedereen suggesties aan elkaar geven. Een soort crowdsourcend werken.

Groot in visie, klein in uitvoering
Laat daarnaast elke redacteur maandelijks 10 procent van het eigen salaris verdelen onder collega’s. Zo krijg je natuurlijke regulering: journalisten die hun werk niet goed doen of niet in de groep passen krijgen niet de maandelijkse geldelijke waardering van hun collega’s. Zo iemand vertrekt vanzelf.

In deze radicaal transparante situatie zijn functioneringsgesprekken overbodig. De hoofdredacteur krijgt dan de tijd om na te denken over de toekomst. En dat is nodig. Smit signaleert een gebrek aan moedige hoofdredacteuren die radicale keuzes durven te maken, bijvoorbeeld voor onderzoeksjournalistiek. De hoofdredacteur moet ondernemender zijn. Smit: “Een groot hoofdredacteur maakt zich groot in de visie en klein in de uitvoering.”

Vermoeiend, inspirerend en jaloersmakend: het Mozilla Festival in drie woorden. Vermoeiend door de slechte bedden in het hostel, inspirerend door de fantastische projecten die ik heb gezien en jaloersmakend omdat ik dat ook wil kunnen maken.

Drie dagen lang was ik ondergedompeld in een wereld met andere regels. Een wereld van hackers, programmeurs en bovenal optimisten. Het draadloze internet werkte niet vlekkeloos, maar ik heb niemand boos zien worden, op zijn bestickerde MacBook Air zien slaan of de internetgoden horen vervloeken.

Journalistieke relevantie
Soms was het te technisch. Ik kan niet automatisch foto’s binnenhalen van Twitter of het web integreren in video’s met Popcorn.js. Maar ik kan wel nadenken over het liveblog van de toekomst en hoe je mensen aan kunt sporen om foto’s in te sturen. Voor de journalistiek relevant.

Een deel van het festival was daar ook voor bedoeld. The Knight Foundation en Mozilla werken sinds februari van dit jaar samen om de mogelijkheden van het open web in te zetten voor journalistieke doeleinden. Die mogelijkheden worden bij uitstek belichaamd door de vijf Mozilla-Knight Fellows die op zaterdag aan de wereld zijn voorgesteld.

Knight Mozilla Journalism Partnership from Graham Wheeler on Vimeo.

Vijf jonge, creatieve mensen met technische kwaliteiten en kennis van het web krijgen de kans om een jaar lang mee te draaien op nieuwsredacties. (Volgend jaar worden het er zelfs tien.) Mark Boas gaat aan de slag bij Al Jazeera. Hij weet alles van HTML5 en JavaScript en heeft een passie voor geluid. De BBC kan een jaar lang gebruikmaken van Laurian Gridonic’s kennis van het semantische web. Manusje-van-alles Dan Schultz kan de Boston Globe helpen met het creëren van nieuwe media-ervaringen. Cole Gillespe en Nicola Hughes draaien mee bij respectievelijk Zeit Online en The Guardian.

Datajournalistiek in Nederland
Dit initiatief van de Knight-Mozilla Partnership juich ik toe en ik wens de vijf ‘fellows’ ontzettend veel succes. Maar er knaagt iets: waarom doen we zoiets niet in Nederland? Dergelijke slimme programmeurs lopen hier vast ook rond.

Op enkele redacties werken inmiddels datajournalisten. Jelle Kamsma is sinds een half jaar de datajournalist van NU.nl en Laura Wismans werkt als dataredacteur voor Sargasso.nl en het ANP. Ook enkele kranten ontplooien initiatieven zoals RegioHack van de Stentor en TC Tubantia. Maar over het algemeen staat de datajournalistiek in Nederland nog in de kinderschoenen en is technische kennis op redacties veelal niet aanwezig.

De vijf Knight-Mozilla Fellows van 2011/2012 worden gepresenteerd aan de pers. (Foto: mozillaeu, Flickr)

En dat terwijl om ons heen steeds meer data verschijnt. Bedrijven en overheden “verhullen” zich in data, aldus universitair docent en onderzoeker Bas Broekhuizen. Om de controlerende taak goed uit te kunnen oefenen moeten nieuwsredacties om kunnen gaan met die gegevens. Bovendien levert het eigen nieuws op. Broekhuizen: “Datajournalistiek is een vorm van onderzoeksjournalistiek, dus bij uitstek een middel om je van andere kranten te onderscheiden.”

Subsidie
Om de technische kennis op redacties te verhogen en de journalistiek toekomstbestendig te maken daarom een voorstel. Vorige week werd bekend dat het grootste persinnovatieproject, ANP Regiowatch, ermee stopt. Van de 800.000 euro subsidie is 3 ton gebruikt.

Zet van het geld dat over is twee jaar lang vijf programmeurs, ontwikkelaars of datajournalisten aan het werk bij nieuwsredacties in Nederland. Laat ze desnoods na één jaar van plek wisselen zodat de kennis wordt gespreid.

De eerste die een nerd inhuurt, wint, aldus Laura Wismans. En zolang media dat niet doen, waarom ze middels subsidie niet een handje helpen? Want dat is goed voor de controlerende functie van de journalistiek en dus ook voor de democratie.

Dit artikel verscheen eerder op De Nieuwe Reporter.

Wat hebben gaten in de weg, illegale prostitutie en zwerfkatten met elkaar gemeen? De locatie van al die dingen kan worden gecrowdsourcet. Die informatie kan worden gebruikt door overheden om problemen op te lossen. Maar nieuwsorganisaties zouden op een dergelijke manier ook nieuws kunnen maken.

Het plaatsen van een oproep is natuurlijk niet nieuw. Twee voorbeelden uit de regio. Het Brabants Dagblad riep slachtoffers van inbraken op zich te melden bij de redactie, omdat de politie de benodigde informatie niet vrijgaf. En de Stentor maakte op basis van lezersreacties een top 10 van de slechtste wegen in Apeldoorn.

Smartphones
In beide gevallen stuurden lezers voornamelijk geschreven reacties in. Met de opkomst van het internet en smartphones wordt het voor burgers eenvoudiger om meer en andere data in te sturen. Een foto met locatie-informatie is zo gemaakt.

Max Ogden loopt terug na het presenteren van zijn resultaten. (Foto: mozillaeu, Flickr)

Webontwikkelaar Max Ogden, aanwezig op het Mozilla festival, is erg enthousiast over dit mobiele crowdsourcen. Hij bouwde onder andere de CatMapper om een idee te krijgen van het aantal zwerfkatten in Portland. Burgers kunnen naar de mobiele website gaan en de locatie van een kat vastleggen. Een foto insturen kan ook. Zo kunnen burgers gezamenlijk bouwen aan een dataset. De overheid kan op basis van die informatie maatregelen nemen om de kattenpopulatie in te dammen in bepaalde wijken.

SeeClickFix
Hetzelfde principe werkt ook voor andere problemen. Via de webtool SeeClickFix kunnen burgers lokale problemen melden, van gaten in de weg of een stoplicht dat niet goed staat afgesteld tot prostitutie in de straat. Dat kan via de website, maar ook middels een app voor iPhone, Android of BlackBerry.

De data wordt vervolgens gebruikt door de lokale overheid. Onder andere de stadsbesturen van Houston en Philadelphia gebruiken SeeClickFix als manier om werkopdrachten te genereren. Voor nieuwsmedia is de data natuurlijk ook interessant. Participerende organisaties kunnen een widget en kaart met de meldingen embedden op hun site.

Presentatie
Nieuwsorganisaties kunnen ook zelf de data crowdsourcen. Zo riep WNYC eind vorig jaar de lezers op door te geven waar de sneeuw nog niet was geploegd na een zware sneeuwstorm.

Dat leverde een artikel op dat het volgende probleem illustreert: hoe combineer je een statisch artikel met de dynamische data die binnen blijft komen? Hierover dacht mijn groepje (met daarin onder andere Ogden en Knight-Mozilla Fellow Dan Schulz) na tijdens de design challenge Touch the news. (Klopt, we hebben ons niet helemaal aan de opdracht gehouden.)

Er deden zeven groepjes mee aan de design challende Touch the news. (Foto: mozillaeu, Flickr)

WNYC heeft ervoor gekozen om gedurende drie dagen een update te geven met drie verschillende kaarten. Daarmee blijft het een statische presentatie. Het mooie van het web is dat deze data ook real-time op een kaart kan worden gezet. Zodra een lezer een foto tweet naar een speciale Twitteraccount (Twitter is een makkelijk medium om dergelijke data te delen) verschijnt er een prikker op de kaart met de foto.

Emmers met data
Maar als de dataset constant verandert, kan het verhaal dat je aan de hand van de data vertelt ook veranderen. Het artikel is in dit geval niet de ideale vorm om het verhaal over te brengen. Als oplossing wilden wij de lezer zelf het verhaal samen laten stellen door emmers met data aan elkaar te verbinden.

Zo kan de lezer bijvoorbeeld alleen foto’s uit een bepaalde wijk selecteren en die weergeven op een kaart. Of de foto’s combineren met bevolkingsgegevens en er een heatmap van maken. Of met een druk op de knop een slideshow bekijken met geselecteerde foto’s.

Badges
Een ander probleem is dat je de lezer wilt blijven stimuleren om foto’s in te sturen. Hoe doe je dit? Dat kan door een ranglijst te maken van de mensen die het meeste hebben opgestuurd. Het nadeel daarvan is echter dat op een gegeven moment iemand zo ver voorop ligt dat het nieuwe gebruikers ontmoedigt.

Wij kozen daarom voor een systeem van ‘badges’ à la Foursquare. Zo kun je ook lezers belonen die rijkere data aanleveren. Een foto met locatiegegevens is bijvoorbeeld waardevoller dan eentje zonder.

Andere oplossingen
Het was te veel gevraagd om dit complete concept in een dag te bouwen. Het real-time binnenhalen van tweets is gelukt. Tweet een foto met de hashtag #mozfest en hij verschijnt direct op de pagina.

Onze oplossingen zijn in korte tijd bedacht en verre van perfect. Zo heeft lang niet elke lezer de behoefte om een verhaal op maat te maken. Er zijn vast andere of betere manieren om een statisch artikel te combineren met constant veranderende data. Zelf ideeën of ergens een goed voorbeeld gezien? Laat het weten in een reactie.

Dit artikel verscheen eerder op De Nieuwe Reporter.