De waarde van journalistiek werk

Kranten. Foto: Marco Derksen, Flickr

Maakt het voor de journalist uit of zijn artikelen gratis worden aangeboden online? Voor de werknemers van Het Financieele Dagblad (FD) kennelijk wel.

Tijdens de debatavond van de Vereniging Online Journalisten Nederland vertelde Joris van Lierop, ex-uitgever van het FD, over de invoering van de betaalmuur bij de krant. Hij zei:

Intern is de oprichting van paywall als bevrijdend ervaren binnen de redactionele geledingen. Naast bovenstaande min of meer rationele afweging hebben vele journalisten ook een morele afweging, in de zin van ‘mijn arbeid vertegenwoordigt waarde’.

Kortom: het gratis weggeven van stukken online voelt voor FD-journalisten niet prettig. Dat vind ik ergens wel begrijpelijk, maar opmerkelijk. Het zou voor een journalist toch niet uit moeten maken hoe zijn stukken aan de man worden gebracht. Zolang hij maar stukken kan schrijven en maandelijks salaris gestort krijgt. Maar blijkbaar haalt een journalist van het FD meer voldoening uit zijn werk als er een prijskaartje aan het product hangt.

Mijn ervaringen als internetjournalist

Of zou dat bij het krantenparadigma horen? Als internetjournalist heb ik namelijk een andere ervaring. Ik heb een aantal keer in de krant gestaan met een stuk. Dat was leuk, maar het deed mij niet veel. Ik vind het mooier om voor een online medium te schrijven, want dan kan het artikel worden gedeeld. Door mij op Facebook, Twitter, Google+ en op mijn blog, maar ook door andere mensen.

Daar krijg ik dan weer reacties op. Directe feedback. Dat kunnen complimenten zijn, maar vaak zijn het zinnige opmerkingen waar ik iets van leer. Lezers wijzen mij op (spel)fouten in het artikel, voegen zelf informatie toe waar ik nog niet aan had gedacht en geven mij inspiratie voor vervolgartikelen.

Dat mijn werk gratis online staat, levert voor mij absoluut geen morele bezwaren op. Als mijn werk maar snel verspreid kan worden. Als ik het niet kan delen, heeft het voor mij minder waarde.

Mismatch

Dat roept bij mij wel de vraag op of het ‘gezond’ is dat ik er zo over denk. Ik werk nu toevallig voor een nieuwssite waar het lezen van artikelen gratis is. Maar dat is natuurlijk niet het enige verdienmodel voor websites.

Joris van Lierop stelde in zijn keynote dat betalen voor content op internet ingeburgerd gaat raken. Dat ben ik met hem eens. Ontstaat er dan niet een enorme mismatch tussen internetademende journalisten die alles willen delen en de praktijk bij nieuwssites? Zullen alle jonge journalisten van de toekomst die nu opgroeien met sociale media zich gelukkig voelen als hun werk minder deelbaar wordt?

Ik heb geen idee. Misschien overschat ik het aantal jonge redacteuren dat zich vereenzelvigd met de open internetcultuur. Uit gesprekken met journalistiekstudenten uit Groningen weet ik in ieder geval dat een groot deel nog gewoon stage wil lopen bij een krant. Omdat daar de ‘echte’ journalistiek plaatsvindt.

Foto: Marco Derksen, Flickr.

Geef een reactie